Het is een keer genoeg met die beloningsverschillen

Ik stel me voor hoe dat voelt, topman zijn van een beursgenoteerd bedrijf. Je bonus is weer gestegen en je vindt jezelf terug in een overzicht van mensen met topinkomens van de Volkskrant. Gemiddeld 32% erbij, waarvan 10% als vast salaris. Een pagina eerder heb je gelezen dat de koopkracht in Nederland historisch daalt.

Hoe ga je in vredesnaam uitleggen dat jij wéér meer krijgt, terwijl je medewerkers steeds meer moeite hebben om hun energierekening te betalen? Je kijkt nog een keer naar de cao-afspraken die je net hebt gemaakt: 2,2% erbij voor je minderbetaalde collega’s. ‘Maar ik werk toch ook heel hard? En ik geef daarmee toch het goede voorbeeld?’ Ik stel me zo voor dat je de bekende economische argumenten maar weer eens gebruikt als rechtvaardiging: toegevoegde waarde, concurrentie en risico. 

De toegevoegde waarde zou moeten blijken uit de gestegen aandelenkoersen. Vreemd is dan wel dat de beloning van topmannen vaak veel harder stijgt dan de aandelenkoersen. Dat betekent dat óf de waarde van die topman nog sneller is toegenomen, óf dat het onzin is. Ik denk het laatste. Ook het concurrentie-argument is moeilijk hard te maken. Topposities worden over het algemeen altijd snel ingevuld. En voor wat betreft het derde argument: ja, topmannen lopen het risico dat ze zo maar worden ontslagen. Maar geldt dat niet ook voor flexwerkers? En zo heb je als topman een zwak verhaal.

Nu heb ik niets tegen beloningsverschillen. Talent mag worden beloond en risico vergoed. Maar te grote verschillen rieken meer naar eigenbelang en nepotisme dan naar marktwerking. Ze leiden alleen maar tot negatieve effecten. De hoogste inkomens leveren bijvoorbeeld de grootste bijdrage aan de uitstoot van broeikasgassen. De hoogste inkomens hebben vaak veel meer politieke invloed, wat ongelijkheid in de hand werkt. En bovendien blijkt dat de rest van de organisatie beduidend minder enthousiast werkt voor zo’n overbetaalde baas.

Het is daarom helemaal geen raar idee om een grens te stellen aan de hoogte van beloningen. Voor Nederlanders ligt die grens tussen €1 mln en €3 mln, blijkt uit onderzoek. Daar kan je nog prima je energierekening van betalen.

En dan kan je met een geruster gemoed de krant lezen en je collega’s onder ogen komen. Als de top-20 het bij €2 mln houdt en de rest naar de Belastingdienst gaat, blijft er genoeg over om iedereen onder de armoedegrens €350 te geven.

Vervolgens geef je jezelf én je collega’s een loonstijging van 10%. Zo geef je pas echt het goede voorbeeld.

Bron: Hans Stegeman, hoofdstrateeg bij Triodos Investment Management.

Over aad vredenbregt

zie de pagina About
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s